داستان طنزگیلکی (خدیجه)

درروزیگاران نه چند دور-درعی تا آبادی  مردمیانسال نابینایی باخو زن

زندگی گوده -کی- اون زناک تاتی دیل بخوای زشت بو-پته خوله ولوچ

داغلار و-اون دونه چومان باباقوری باورده...ماست اون سرو مچه واجابو

 (مالیده بود)--سگ وانلشتی(لیس نمیزد)..خیلی زشت وبدحجم بو....؟!

بخانه بمانسته وپیردختر بو-کی مرداک بیچاره چون اونه دونه چومان

کور بور..ازطرفی خیلی یم بدسلیقه بو.بقول معروف هرمالا"گوزآمرا

 غیرناهار*"(باهرگوزی صبحانه نمیخورد)ضرب المثل)

مرداک عی تا مادر پیرداشتی کی خدابیامرز-دوست داشتی تا زندیه

خو پسرا -ذامادبوکونه....هرجا اونه ره خواستگاری شویی--یا جواب نه

--عی شناوسه-یادختره خیلی زشت وبدحجم بو؟؟؟؟؟کی اونه کوره

پسر-قبول نوکودی؟تااینکه اونه مارمجبوربوبوست خو پسره ره

 دروغ بوگویه.....خدیجه ی کی بیدی...پسندبوکود..

بخاطراینکی خواسته قال قضیه یا بکنه..وپسرادامادبوکونه....؟

 چون دع-گارا-گارا خورده(گیج میزد)امروز فردا بو کی واسی خو فانسخه یا

 وا کونه--وعزاییل آمرا راهیی ببه بخاطرهمین خو کوره پسرا بوگوفت

 اگر بدانی -اگر بدانی...عی تا زن تره انتخاب بوکودام عین ماه شب چهارده.

فقط تحقیق بوکودامه-همسایان بوگفتاییدکی مقداری نق نقو-وسگ

چانه یا........؟!اونه کوره پسرهم قبول بوکود---بوگوفت

مارجان سگ چانگی چاره داره--اما اگر زشت بوبوهه--خیلی بده---چون من کورم

اون واسی می عصاکش به--مجبورم همه جا اونا می امرا ببورم....پس اگر زشت

 ببه -ویشتر می آبرو شه...قبلا" اون مار اونا بوگوفتا...تی زن نواسی خوشگل ببه

اگر خیلی خوشگل ببه--ممکنه اونه ازتو فاگیرد--تونم کی کوری --چوم ناری مدام

اونا --بپایی؟؟ولی پسر زیر بار نوشابو...گوفتی اونکی می عصاکشه..مدام

عی سرعصا می دس دره--عی سر عصا اونه دس...چتو تانه جیم فنگ ببه؟

خلاصه بعدازاونه عروسی مارو پسر وعروس باهم زندگی کودید...زناک خو مرداک

عصاکش بو...روزان اونا بورده سربازار---گدایی .غروب هم واگردانی خانه 

 ...هرچی پول گدایی بوکودابو(کرده بود)اونه جا فاگیفتی....؟تازه چقدر اونه

 مار آمرا بدخلقی کوده مرداک بیچاره جرات ناشتی اونه گب بزنه؟؟؟؟؟

چون زناک مدام اونا تهدید کوده....گر گوش بفرمان من نوبوهی(نباشی)..

..سربازار با عی تا خوشگل مرداک روهم فوکونم....تی دسا نخما--توی حنا.

..تو اصلا" لیاقت زن خوشگلا ناری یا.......؟پیرزناکم ازاول بوگوفتابو

تی زن عین ماهه شب چهارده یا....دع نتانسته حقیقتا...خو پسره ره بگیه

مرداکم کی اونه سگ چانگی یا--قبول بوکودابو..خلاصه خدیجه آنقدرخو

مرده مار(مادرشوهر)عذاب بدا-اونه سرداد وتشر بزا--غرغر-بوکود کی بیچاره

 عمر ازسه سال بامو به سه ماه....وازدنیا بوشو..

.بعدازاینکی پیرزن ازدنیا بوشو...خدیجه ره ویشتر روزا بود..دع کوه جلودارش

 نوبو..تنها کسی کی..تانستی اونه مردا--بگویه کی تی زن میمونا-مانه یا

 واونا سکه دو پول بوکونه...پیرزناک بو کی ازدنیا بو شابو....موردیم هم

 کی کاری به کار اوشان ناشتید...کوره آدم وزن بدبحجم وزشت بگو مگوناره

تازه خیلی هم باهم جفت و جور بود..........؟

خلاصه شیمه سرا بدرد ناورم..ده -دوازده سال ازون ماجرا بوگذشت..خدیجه

مرداک خونا--به شیشه دوکودابو...هم تمام پول ومولا--اونه جا فاگیفتی--هم

باتهدید به طلاقا گیفتن اونه جگرا خونا کودابو...هم با پرچانگی وغرغر...اونه مغزا

بوخوردابو واونه  عمرا نصفا-کودابو....مرداک بیچاره دع بجان بامابو...........؟۱

تااینکی  کارد به استخوان کور-فارسی....وازهرطرف.دنبال راه چاره ایی چرخسه

تا عی جور ازشراون راحتا بوهه....؟عی روز کی--خدیجه خو مرداکا...جریمه

 بوکودابو..وسط راه...بازار تا خانه---اونه راه کجا کودابو...بوبوردا بو نزدیکیای

عی تا بیابان...بعدسرعصایا ولا کودابو-(رها کرده بود)اونا--هویا بداشتابو...خودش

 تنخایی بوشابو خانه.تا هواتاریکا بوها....گرگ وشغال بیچاره کوره مرداکا..بوخوردا

مرداک بیچاره نتانستی تنجایی(تنها) خانه یا--بیافه....چون تا عذب بوماراونه

 عصاکش بو-وقتی هم ازدواج بوکودابو خدیجه..اونه عصاکش بو....اصلا"

 تمرین نوکودابو..چطور با عصا  خوره --راه بوشا...اصلا" فکر چنین روزی را

نوکودابو..همون بیابانه جا نیشتابو وگریه وزاری ودادوفریاد کوده...وگفته آی

مسلمانان--هرکس مرا بوبورا خانه.هرچی پول طلب بوکونا...اونا فادهما(میدهم)

عی تا دوزد راهزن...که درگوشه ایی ازبیابان جوخوفتابو...وقتی اونه ناله وذجه یا...

گوش بدا...ازخو مخفی گاه بامو بیرون...کورا..بوگوفت--چیه بلامی سر...چی بوبوسته؟

کورماجرایا--ازسیرتا پیاز اونره تعریف بوکود؟؟؟دوزد بوگوفت--گیرم کی من الان تره

بوبوردام-تی خانه...خدیجه کی تو تعریفشا--بوکودی....دیناری پول دستمزد-مرا

فانده--بمانه--مرا فحش وفلاکت بدهه--بمانه----ترایم--حتما" کوشه سربه نیستا کونه.

ترا ممکنه چیز خور بوکونه...کوربوگوفت--حق باتویه....خدیجه خیلی خوشگله...دایم

مرا طعنه زنه...گویه تو لیاقت زن خوشگلا ناری یا.....تهدیدکونه...ازمن طلاق بیگیره

-عی تا شوهر خوب بوکونه...پول هم تا تی دیل بخوایه....من گدایی بوکودام--

اون جه من فاگیفته...گرده گیج(پس انداز)بوکوده برای روز مبادا....فکرکونم روز

 مبادا-امروز وامشبه.کی مرا باورده بیابان--گرگ وشغال بوخورد.خودش عی تا

خوشگله مرد...پیدابوکونه---دوزدبوگوفت--ازکویا معلوم کی تا الان پیدا نوکودابه...

من جای تو ببم اونا--سربه نیست کونم.....کور-بوگوفت چقدرخوبه کی تو بجای

 من ببی...خدا دانه--ازدست اون دع بتنگ باموم...اگرمرا زشراون راحتا کونی

هرچی پول خانه قایما--کوده--همه یا پیداکونم تره فادم دس خوش؟؟؟؟؟؟؟//

قنددزده دیله جا آبا بوست....واپرسی..تو جای پولانا--دانی کویا عیسا؟؟؟؟؟؟؟

کوربوگوفت دانم......دوزد..قبول بوکودکی پولانا--خو دستمزد-اوسانه--وخدیجه یا

عی جور--سربه نیستا کونه..کورمرداک-هم کی اونه قیافه یا--نیدابو..گیرم

یکروزی----پشیمان بوست نتانه.اونا--لو بده---خلاصه دوزدسرعصایا بیگفت.

..پیش ودنبال بطرف خانه راه دکفتاد..وقتی فارساد-نزدیک خانه...عی تا گوشه

 کنار قایما بوستاد...تا شب ازنیمه بگذره...وقتی نیمه شب فارسی.....خدیجه

هم گیج بو..کور حیاطه جا-گیربوکود...دوزدبوشو--اطاق درون -اولین کاری کی

بوکود...خدیجه دهانا--دبست....بعداونا قشنگ طناب پیچ بوکود......کورا دوخاد

 خدیجه یا اونا تحویل بدا...کورازخوشحالی درپوست خودش جا نیگفته....اون

بخواب هم نتانسته بیدینه...بهمین راحتی از شرغرغور...وزخم زبان ...وآزار واذیت اون

راحتا بوسته یا...بعدبوشو..بگردست--اونه بقچه مخچا...کورمال کورمال بیافت..

.هرچی پول داشتی.نصفا باورد فادا دوزدا....دوزدخودش بوشو سربقچه...بقیه پولانا

اوساد--بوگوفت می سرایم کرا کولا نهی.....معلومه کی تی حق بو--هرچی

خدیجه بلا تی سر آوردی ؟!کوربوگوفت--اخه من ازفردا-نتانم تنهایی بوشم گدایی...؟

یکخرده پول مرا-بنه.....تا عی تا راه علاجی بیافم...ازگرسنگی نمیرم

دوزدبه وجدان خودش...مقداری پول اونا---پس بدا...بعد-خدیجه یا=--بچانا(روی دوش)..

گیفت راه دکفت..کوربوگوفت--ترا بخدا--حتما" اونا--سربه نیستا کونی----اگرنمیره

دواره.بایه خانه...می پوستا کنه--پرازکاه کنه یا؟دوزد بوگوفت تی خیال جمع ببه

اگر علی ساربانه دانه---شترا کویا بوخوسانه(بخوابونه) 

 بعدراه دکفت..بوشو...بوشو تا فارسی به بیابان...خواسته اونه سروابینه

اما اونا-دیل نامو...بترسی اونه خون پاییچش ببه...بچرخست(گشت) عی تا چاه خراب

 پیابوکود-خدیجه یا-تاودا چاه درون-قبل ازاینکی -تاوده---چاه--اونه داهانا یم..وازا کود

بوگوفت اگر تی روزی بدنیا ببه.....دادوفریادکونی...شاید عی نفرترا نجات بدا...

من کی پول لازیم بوم--بدست باوردام.....تی داهانا...بازا-کونم....خدابزرگه

اون عی دقه---که خدیجه داهانا..بازا کود--عوض اینکی خدیجه اونا..منت بوکونه

مرا چاه تاودا-نمایا....شروع بوکود به داد وفریاد....پدرسگ ...گوربگور پدر...چکاردری

اگر می دست وپا باز بوبوستابه...تی حلقوما...چاک زیمه...بیشرف-نامرد....

دوزدبوگوفت...به تخته سر...بیچاره تی مرد حق داشته......هم تی سرکله

 عفریتا مانه....هم تی چانه زدن معرکه یه...

..وقتی اونا تاودا-چاه خورایا.بیگیفت بوشو.....دنبال خو زندگی--کورم عی

 تا نفس راحت بکشی....بوگوفت الهی آقا دوزده--خداتی پیرومارا بیامرزه..

مره خوب راحتا کودی...انگار می مار تازه مرا بدنیا باورده یا...ضمنا"

دوزدهم اونره بوگوفتابو...تی زن--عین کوره قوقو یا (جغد)مانه.....دع ویشتر

اونه خوشحالی فراهم بوکودابو-وقتی خداپرتابو داخل چاه خراب..شروع

بوکود به نفرین ناله وسروصداو داد وفریادمرداک اگر تره بیگیرم تی کوره چومانا-

-کنم--تی پیرا سوجانم-تی ماره قبرا اتش زنم تو خدیجه یا-تاودی چاه درون.

...با دوزدودغل دس به یکی کنی تاازدست خدیجه راحتا بی "ال کونم بل کونم

...دوساعت تمام چانه زه--نفرین ناله و بوروش واروش کوده

ازقضا عی تا مارافعی داخل چاه خراب زندگی گوده ...خوکله یا-جوخاستابو

(فرو برده بود)داخل عی تا ترکه دیواره چاه...وسعی گوده...یکخورده ازشدت

سرو صدای پیرزن کما-کونه--اما-فایده ناشتی اونه کله نزدیک بو بترکه ها

طوری اونه حال بهم بخوردابو...کی اونه تمام سیستم بدن ازکار دکفتابو تا

چی رسه به نیش زدن...بوبوستابو عینه کرم خاکی...خلاصه خدیجه حسابی

 اونه آسایشا بهم بزابو...تا فرداصلاه ظهر خدیجه از غر غر ونفرین ناله دنکفت

 کی دنکفت...وقتی ظهر بوبوباست بیچاره غش بوکودازحال بوشو...افعی عی

تا نفس راحت..بکشی--هرکاری بوکود اونا نزدیکا بوهه--ونیش بزنی ازبین بوبوره

خدیجه ازبس عربده بکشابو....افعی دیل کرا ترکستاندوبو(میترکید)..دنبال عی

تا چاره بو کی عیجوری ازداخل چاه نجات پیدابوکونه...اصلا" خدیجه ازبس کی

 عجوزه وزشت بو..مار نتانسته تشخیص بده ...اون آدما--یا جن پری...یا ال وپریان

ترسه اونا-نیش بزنه خودش ازبین بوشو........هاتو تو فکر بو....کی عی تا

 سطل با طناب راهی چاه بوبوست...ازقراره معلوم عی تا کاروان ازاو یا

ردابوستان دوبو......ساقی کاروانا-توی بیابان دنبال اب روانه بوکودابود-تا اب

تهیه بوکونه بوبوره...ساقی کی سطلا تاوده اخل چاه بیدی-سطل سنگینا

 بوست...با خوشحالی طنابا ..فاکشی بوجور-وقتی به نیم متری لبه چاه

بوبوردداخل سطل عی تا افعی بیدی-کی چمبره بزه...و-ازاب خبری نیه

وقتی اونه چوم به افعی دکفت -بپرکست ورعشه بیگیفت...خواستی سطلا

با طناب رهابوکونه وبگروزه---کی افعی  به امر خدا.بگب بامو(بحرف زدن آمد)

بوگوفت اق ترابخدا-ترا جان تی زاک....مرا ازعا-چاه نجات بده--ترا به پیر-ترا به

پیغمبر......مرا نجات بده--هرچی تی دیل بخوایه ترا فادم--ترا ازمال دنیا بی نیاز

کونم....ازمن نواترسان.....ساقی دیل کمی بوجور بامو...بیدی مارکرا گب زنا

تعجب بوکود....اونا--واپرسی...؟چیره خوایی ازچاه نجات پیدابوکونی مگه اون

درون چی خبره؟؟؟؟؟--افعی بوگوفت عی تا پیرعجوزه بنام خدیجه ازدیشب

وارد چاه بوبوسته...ازبس کی سگ چانه یه....غرغر..بوگوده--سردرد بیگفتام--

می حال بهم بوخورده کرا هاچین مردان درم.......ساقی کی یکخورده به

 حال وهوش باموبو...بوگوفت خوب من اگر ترا نجات بده...تو پول ازکویا

 آوری مرا فادی-حق زحمت؟؟؟ماربوگوفت تو مرا نجات بده....من چیزی

کی فراوان دارم پوله--تو مرا باور بوجر تا ترا ادرس فادم بوشو-گنج دونبال

ساقی بسم الله بسم الله گویان اونا -باورد بوجور...مارعی تا نفس

 راحتی بکشی -بکشی بوگوفت آخیییی...خدا تی پیرا بیامرزه.....؟

مرا ازمرگ حتمی نجات بدی...امان ازپیرزناکان--جغن جغن(غرغر)

چون مرا نجات بدایی...منم سر می قول عیسامه..ولی پول ومول نارم

اما-- همین الان شم--کاخ پادشاه مملکت کی فلان شهراون پایتخته..و

ازهایا زیاد دور نیه...یواش یواش اونه تخت خوابا-نزدیکا بم---هاتو کی

 غرق خواب عیسه..دکفم (می افتم).. اونه گردن حسابی چمبره زنم..

هرکس بایه اونا نجات بدهه--نیش زنم کوشم...بعدجارجیان جارزند

 دونبال مارگیر حرفه ایی..گردد.تو بوشو اون شهر...تره بگرد-سه روز تمام

اویا تره بگرد.تا حسابی پادشاه وماموران ازمارگیر حرفه ایی نا امید ببد

ونرخ جایزه یا--بوبورد بوجور...بعدتو ازگرد راه بوشو کاخ بوگو.من مارگیرما

هرچی شرط وشروط تی دیل خوایه....عهدبکن....بعدمن به امر تو

ازگردن پادشاه ایم بجیر

ساقی خدارا شکر بوکود -ازمار تشکر بوکود-خو دیله میان بوگوفت

 صددرصد عا-کارکار خدای اون اگر صلاح بدانه--وتصمیم بیگیره روزی

حواله کسی بوکونه--مارا به گب اوره وسرراهه من قراردهه

خلاصه مار به راهی بوشو ساقی هم سطل دور تاودا.نوشو دنبال

 کاروان...و راهی اون شهر کی مار بوگوفتا بو ...بوبوست

بعدازظهر همون روز بیدی جارچیان سرهرکو برزن جارکشد

ودنبال مارگیر چرخد...ساقی بوگوفت خودشه....ولی من واسی

دو روزصبر بوکونم--حق با ماره...من الان بوشوم اونا-نجات بدهم

فایده ایی نار باید حسابی ناامید ببه--بعد  می نان تو روغنه...؟

دوروز بعدکی مارهمه مارگیرانا-نیش بزا وازگردن پادشاه بیجیر نامو...پادشاه

حسابی نا امید بوبوست....ساقی وارد کاخ بوبوست--قراولان بوگوفتاد

کویا شی...چکارداری؟؟؟؟؟؟/ساقی بوگوفت من مارگیرم....برای نجات

پادشاه باموم...اونا با سلام وصلوات بوبورداد-پادشاه ورجا...اونه چومان

ازترس کرا ازحدقه درامویی---حسابی بیمار وتبدار بو-وناامید-ساقی بوگوفت

من ترا نجات بدم==چی مرا فادی...پادشاه بوگوفت ترا می وزیر چاکونم-می

دخترا تره دهم...اصلا" ترا می ولیعد کونم فقط تو مرا نجات بدن

ساقی قبول بوکو--بوشو مارا نزدیکا بوست..مار مثل کرم خاکی بدستور اون

ازگردن پادشاه بجیر بامو...مثل یک قطره آب بوبوست وبوشو زمین

تمام کاخ پرازشادی وشور بوبوست وپادشاه ساقی یا غرق در بوسه بوکود

بدستور پادشاه هفت روز وهفت شب جشن پایکوبی برگزار بوبوست وساقی

هم بوبوست وزیر و ولیعد وداماد پادشاه...درهمون هفت روز دخترپادشاه واونه

 جشن عروسی هم برپا بوبوست......ساقی بوبو داماد وهمه کاره شاه....؟!

سالها خوش وخرم بهمین منوال بوگذشت.....تا اینکه خبر بامو عی تا مار دکفته

گردن پادشاه مملکت دیگر کی همسایه اون مملکت بو....هیچ مارگیری نتانستابو

 اونا نجات بدهه....واپرس واپرس فارسابود تا اویا...وبیشناوستابودکی داماد

پادشاه چی هنی داره...واصلا" بخاطر هاجور کاری وزیر وداماد پادشاه  بوبوسته یا

اما وقتی پادشاه خو وزیرا-درخواست بوکود بوشو اون پادشاه دیگرا-نجات بدهه

ساقی رنگ بپرست...چیره کی مار ازاون قول فاگیفتابو.....فقط یکبار به حرفش

گوش بدهه..مباداهرجا وهرکسه گردن دکفت...ساقی بوشو اونا امرونهی بوکونه

...کی بار دومی درکار نیا..وحتما" از مار نیش خورا..........ساقی جواب رد بدا...

بعدازدو روز...پادشاه اون مملکت قاصد روانه گود بدربار عا پادشاه--کی اگر تی

 داماد برای نجات اقدام نوکونا---لشکر کشی کنا-به اون مملکت و اونا تصرف

 کونا....پادشاه رنگ بپرست---چون اون مملکت خیلی قوی تر بو....حتما"

عاشانا شکست داعید....پادشاه خو داماد حکم بوکود حتما" واسی برای

نجات پادشاه دیگر اقدام بوکونا...وگرنه وزیری بی وزیری--خو دخترا هم ازن

طلاق گیرا...پادشاه ودرباریان همه تعجب بوکودابودکی اون چیره قبول نوکونا...

ساقی بناچار قبول بوگودفردا...رای نجات پادشاه دیگر اقدام بوگونه....ولی

 مطمین بو--کی مار به اون رحم نوکونا..حتما"--بکسی دیگر قول بدابو.

خودشا یادباورد--درروزی کی مارا ازچاه نجات بدابو..اگر مار بحرف کسی

 دیگرگوش بدابه--وبیجیر باموبی....اون سربی کلاه  مانسه(می ماند)

خلاصه حسابی آشفته بو.....؟دخترپادشه خیلی ازآشفتگی خو مرد

ناراحت بو....بیدس کی خواب به چومان اون نایا--بوگوفت-مرداک تو چیره

انقدرناراحتی یا.می امرا بوگو می تی زنم--پاید راه چاره ایی ترا نشان

بدخم---ساقی دیلا بزا..بدریا جریانه اونره تعریف بوکود--ازماجرای چاه

تا خدیجه......وماراونا قول بده یا-کی یکبار..اونه گبا گوش بوکنا

فرداحتما-اونا مارنیش خوایه زعن--ومرگ اون حتمی یا..........

دخترپادشاه خیلی زیرک وهوشیاربوکو...کمی فکر بوکود...وبرقی در

اونه چومان بدرخشی .........عی تا راهکارخیلی عالی اونا یادبدا

وزیر یا همان ساقی--اصلا" بذهنش خطور نوکوده--شاید راه علاجی

بداره-به هوش و ذکاوت اون آفرین بوگوفت...وخورا آماده سفر بوکود

وقتی ساقی وارد دربار--بوبوست بیدی--همون ماره-کی دکفته

گردن پادشاه اون مملکت--وقتی کرا به مار نزدیکا بوسته--دقت بوکود

بیدی خودشا.....اونه جان مو سیخا بوست......مارهم اونا-بشناخت

طوری خوگردانا-شخا کودکی ادمه ذهله ترکسه

ساقی محل نوکود بوشو به نیم متری مار فارسی--مارخورا امادا

-کودابو تا اونا یم مثل بقیه مارگیران نیش بزنه بوکوشه......

ساقی بوگوفت ای مار-من ناموم تره بگم--تو ازگردن پادشاه-بیجیربیایا

بجیر--نوا-امونا......فقط باموم ترا خبربدم--کی خدیجه ازچاه نجات

 پیدا بوکوده..آمون دره..هایا.تی حواسا جمعا-کن...می وظیفه بو ترا

 خبربدم---حق دوستی یا بجا باورم

مارتا نام خدیجه یا بیشناوست--دوتا پا ناشتی...چهارتا پا قرضا

گیفت فرار را برقرار ترجیح بدا...عی تا قطره آب بوبوست بوشو زمین

ساقی-خو دیل درون خدارا شکر بوکود...خو زناکا...هم بوگوفت

تیره بمیرم عجب حرف خوبی مرا یاد بدی؟؟؟؟؟؟؟

داستان گیلکی از"روشن فومنی

مشهد-دوازدهم بهمن ماه ۱۳۸۷

**************

(پایان)